divendres, 8 de gener del 2010

Stacey Kent

Ces petits riens (Live)



Samba Saravah



Jardin d'hiver - Jim Tomlinson & Stacy Kent



They can't take that away from me

dijous, 7 de gener del 2010

The Black Keys

El Beso Negro se abre con Llaves Negras
no black = no kiss

Psychotic Girl



Have Love Will Travel



Things ain't like they used to be

dimecres, 6 de gener del 2010

dimarts, 5 de gener del 2010

Freddie Hubbard

Open Sesame (1960)



Gypsy Blue

Adrià Puntí

Sota una col



Coral·lí



Xabadà



Umpah-Pah - La catximba i els rostolls d'Angelina

diumenge, 3 de gener del 2010

Pink Floyd - The Great Gig in the Sky

Van Morrison






















Moondance



Healing Game



Piper at the gates of dawn



I cover the waterfront



Bright side of the road



Wild Night



Comfortably Numb

dissabte, 2 de gener del 2010

Marguerite Yourcenar


¡Qué insípido hubiera sido ser feliz!


Exageráis la hipocresía de los hombres. La mayoría piensa demasiado poco para permitirse el lujo de poder pensar doble.

Existe entre nosotros algo mejor que un amor: una complicidad.

No hay nada que temer. He tocado fondo. No puedo caer mas bajo que tu corazón.

¿A donde huir? Tu llenas el mundo. No puedo huir mas que en ti.

Rocío: el verano te bebe.

No vemos dos veces el mismo cerezo ni la misma luna sobre la que se recorta un pino. Todo momento es el último porque es único. Para el viajero, esa percepción se agudiza debido a la ausencia de rutinas engañosamente tranquilizadoras, propias del sedentario, que nos hacen creer que la existencia va a seguir siendo como es por algún tiempo.

En todas las épocas hay personas que no piensan como los demás. Es decir, que no piensan como los que no piensan.

La historia sólo se interesa por los privilegiados.

Hay que escuchar a la cabeza, pero dejar hablar al corazón.

El amor es una condena que no se puede soportar solo.

Conocer bien las cosas es liberarse de ellas.

Se puede ser felíz y seguir estando triste.

El alcohol desembriaga. Después de beber sorbitos de coñac, ya no pienso en ti.

Cuando estas ausente, tu figura se dilata hasta el punto de llenar el universo. Pasas al estado fluido, que es el de los fantasmas. cuando estas presente, tu figura se condensa; alcanzas las concentraciones de los metales mas pesados, del iridio, del mercurio. Muero de ese peso, cuando me cae en el corazón.

Un corazón es tal vez algo sucio. Pertenece a las tablas de anatomía y al mostrador del carnicero. Yo prefiero tu cuerpo.

La muerte es un sacramento del que sólo son dignos los más puros: muchos hombres se deshacen, pocos mueren.

No puede construirse una felicidad sino sobre los cimientos de una desesperación. Creo que voy a ponerme a construir.

El crimen del loco consiste en que se prefiere a los demás. Esta preferencia impía me repugna en los que matan y me espanta en los que aman. La criatura amada ya no es, para esos avaros, sino una moneda de oro en que crispar los dedos. Ya no es un dios: apenas es una cosa. Me niego a hacer de ti un objeto, ni siquiera el Objeto amado.

Nitin Sawhney - 'Pieces of Ten'

'Nadia' choreographed and danced by Vraja S. Keilman in 2006 for Deepak Chopra. Music from Nitin Sawhney's 'Displace the Priest'/'Introducing Nitin Sawhney'; 'Pieces of Ten'

divendres, 1 de gener del 2010

dimecres, 30 de desembre del 2009

Fela Kuti - Coffin for Head of State, Pt. 2

Leonard Cohen - Love Itself


The light came through the window,
Straight from the sun above,
And so inside my little room
There plunged the rays of Love.

In streams of light I clearly saw
The dust you seldom see,
Out of which the Nameless makes
A Name for one like me.

I’ll try to say a little more:
Love went on and on
Until it reached an open door –
Then Love Itself
Love Itself was gone.

All busy in the sunlight
The flecks did float and dance,
And I was tumbled up with them
In formless circumstance.

I’ll try to say a little more:
Love went on and on
Until it reached an open door –
Then Love Itself
Love Itself was gone.

Then I came back from where I’d been.
My room, it looked the same –
But there was nothing left between
The Nameless and the Name.

All busy in the sunlight
The flecks did float and dance,
And I was tumbled up with them
In formless circumstance.

I’ll try to say a little more:
Love went on and on
Until it reached an open door –
Then Love itself,
Love Itself was gone.
Love Itself was gone.